EEN BEETJE OVER JJ
HI, IK BEN JANINE.
Mijn verhaal...
Er was een tijd waarin ik mezelf nauwelijks nog herkende — als ik in de spiegel keek dan ik zag een schim van een mens. Iemand die aan de buitenkant overeind bleef en alles probeerde bij elkaar te houden, terwijl ze vanbinnen langzaam verdween.
Decennialang heb ik met huiselijk geweld geleefd — ik heb financieel, psychologisch en emotioneel misbruik, gaslighting, manipulatie en dwingende controle meegemaakt, met familieleden en later in mijn huwelijk.
Maar zelfs nadat ik uit die relaties was, toen ik eindelijk “veilig” was, voelde ik me nog steeds niet veilig of vrij — omdat het misbruik onder mijn huid was gaan zitten. Complexe PTSS had mijn leven overgenomen.
Mijn emoties waren overal of nergens, en ook zat ik vast in ernstige zelfsabotagepatronen. Angst, depressie en paniekaanvallen wisselden elkaar af, en om daaraan te ontsnappen verviel ik steeds opnieuw in dezelfde destructieve patronen.
Mijn lichaam voelde alsof het niet van mij was en ik raakte mezelf volledig kwijt. Mijn concentratie was weg, ik kon niet slapen, schrok op van harde geluiden en stond voortdurend op scherp, wachtend op de volgende crisis.
Ook leefde ik met een verlammende schaamte en een meedogenloze innerlijke criticus die maar niet ophield: “Je bent dom. Je bent zwak. Hoe kan een intelligente vrouw als jij dit zo ver laten gebeuren? Je zou hier allang overheen moeten zijn.”
En het ergste van alles? Ik droeg een masker voor de buitenwereld. Voor iedereen om me heen leek ik oké. Ik glimlachte. Ik werkte. Ik ging door. Maar naarmate de jaren verstreken, ging ik me vanbinnen steeds slechter voelen, ik zat in een neerwaartse spiraal.
Ik deed wat ik “hoorde” te doen. Ik volgde praattherapie, maar iemand die me écht begreep en de vaardigheden had om me vooruit te helpen, vond ik niet. En hoe meer ik het probeerde uit te leggen, hoe slechter ik me ging voelen.
Ik stond bijna op het punt om op te geven. Maar iets in mij weigerde te accepteren dat dit het was — en dat ik me de rest van mijn leven zo zou moeten blijven voelen zoals ik deed. Dus ging ik vastberaden op zoek naar antwoorden.
Het ontbrekende puzzelstukje...
Na flink wat omwegen, opleidingen in binnen- en buitenland, vond ik uiteindelijk mijn eigen weg naar herstel — op een diep niveau van mijn zenuwstelsel. En langzaam begonnen dingen te veranderen.
Niet omdat ik “positief ging denken” of het “gewoon losliet”, maar omdat ik leerde hoe ik me weer veilig kon voelen in mijn eigen lichaam en me met compassie met mezelf kon verbinden.
En toen ik eenmaal de weg vooruit had gevonden, kon ik dat niet voor mezelf houden. Ik weet dat mijn leven veel eerder had kunnen veranderen als ik eerder de juiste ondersteuning had gehad.
Om te voorkomen dat vrouwen zich zo lang zo voelen als ik me heb gevoeld, zet mijn kennis en ervaring in om vrouwen, die met hetzelfde worstelen als ik destijds, te begeleiden naar blijvende verandering.
Ik heb de stap naar posttraumatische groei gezet en jij kunt dat ook.
ONTDEK HOE WE SAMEN KUNNEN WERKEN
